بیا به سبزترین فصل سال بوسه زنیم

به منطقی     که ندارد محال بوسه زنیم

کویر ساکتم           ای ابر بی قرار بیا

به آن ترنم پر حس و حال     بوسه زنیم

***

نمی دانم قدیمها که بهاریه می سرودند لابد دل خوش کیلویی بوده است که طول قصاید بهاریه ای به  چند صد بیت هم می رسیده است ! و حالا در روزگاری که پاییز از در و دیوارش می بارد و دل خوش دیگر نه حتی به سیر که به مثقال هم یافت می نشود بهاریه گفتن به  " مغازله در صف مقدم توپخانه در حال کار "  می ماند همانقدر بی ربط و نابجا !

با اینهمه این دو بیتک را که چند روز پیش نوشتم تقدیم می کنم و امید آن دارم مرا بخاطر ارتکاب این کار بی ربط و نابجا ببخشایید که صفت بزرگان است .   

سالها

سایه یک سقف

گیرم بلند

بر سرمان  آوار ،

حول حالنا

از پی حول حالنا

در زد

و رشته های سفید

هر روز پر هم همه تر

در آینه

سلام گفتند

و درختان سیب

                       - چه بی پروا -

از کوچه گذشتند

                        - چه زیبا -

سالها

در سایه یک سقف

گیرم  امن

طعم تنفس آفتاب را نچشیدیم .

***

من آسمان را دوست دارم

و ستارگانش را

که هر یک نیایشی است(1)

من آسمان را دوست دارم

و ماه اش را

که خواهشی است

آه !  روزن های ناگهان

چه دوستتان دارم .

-----------------------------------------------

(1)هر ستاره
يک دعاست . از وبلاگ سيب ممنوع http://forbidden-apple.blogspot.com: /

زندگی را کور مال کور مال گذشتم

بر راهی سنگلاخ

                        - محاط در مزارع سياه مرگ - .

و درخت شاه توت کنج حیاط

                                      - هیچگاه -

تا ارتفاع دست های کودکی ام

                                            مهربان نشد .

***

چهار فصل حیات

                          - خزان خزان -

گذشت

و دلگرمی ؛

حکایت

عبور  اصابتی داغ  بود

كه گاهي از سر اتفاق

در  وسعت سينه ام  تير مي كشيد .

***

خدایا  !

تیرها هم

                         - دیریست -

دیگر کمانه نمی کنند !

ما روزي دو باره

ا.ش

ترديد نكن

                آن روز خواهد آمد .

روزي كه سلام هر روزه ام  به آفتاب

                                                ديگر  بي جواب نخواهد ماند

و آسمان همه جا

                          همين يك رنگ نخواهد بود .

 روزي كه بغض  سياه دل ترين ابرها

                                               - مثل آب خوردن -

بر سر دشت هاي   سوخته

                                      خواهد تركيد ،

و نفس كوچه هاي بي رويا

                                    دوباره به عطر عبورت

 آغشته خواهد گشت ،

 روزی که كودكان فلسفه

                                   - هر شب -

آسمان چشمانت را

                            رصد خواهند كرد .

و راه ستارهاي دنباله دار

                                  به سوي تو كج خواهد شد .

روزی که ...

 آن روز ،

             آن روزگار

                            در راه است .

 ترديد نكن .

فكر ميكنم بايد مدتي توقف كنم  و سري به خودم بزنم . اندرون سخت غبار آلود است و عيد نزديك .

1-

 سردم است ؛

                   به تو فكر ميكنم ؛

                                               گرم مي شوم .

×××

از كنارم مي گذري ؛

                           نگاهم مي كني ؛

                                                    آب مي شوم .

×××

چيزي مي گويم ؛

                        خيره مي شوي ؛

                                                 پرواز مي كنم.

 2

 زندگي تاوان دارد .

عشق تاوان دارد .

دوستي تاوان دارد .

فرصت كوتاه ؛

                   همه به تاوان گذشت ؛

                                                 تاوان  ناكردن ها ؛‎ نا ديدن ها ...

 3

 تيك تاك ساعت ؛

اطلاعيه عكس دار روي ديوار ؛

اداي سوزناك : خداحافظ ؛

فراق ؛

بيماري ؛

و...

                                       همه اشارتي به كوتاهي فرصت .

 4

 ضمير:

كلمه ايي كه بجاي اسم مي نشيند .

                                                   چه خوب !

اين روزها

سالهاست است!

نجوايي  تك سيلابي

بجاي نامي بلند

دراشارات كوتاهم

تكرار مي شود .

آه !

“ديگر مرا از   “تو”   گزيري نيست ”

1-

 سردم است ؛

                   به تو فكر ميكنم ؛

                                               گرم مي شوم .

×××

از كنارم مي گذري ؛

                           نگاهم مي كني ؛

                                                    آب مي شوم .

×××

چيزي مي گويم ؛

                        خيره مي شوي ؛

                                                 پرواز مي كنم .

خانه تهي است ؛

من تهي ام ؛

گلدان كنج هال تهي است .

×××

از خاطرم مي گذري .

خانه سرشار مي شود ؛

من مي گريم ؛

گلهاي گلدان كنج هال مي خندند .

×××

آسمان گرفته است

من تيره ام

گلهاي باغچه افسرده اند

×××

از خاطرم مي گذري

آسمان صاف مي شود

من مي گريم

گلهاي باغچه مي خندند.

با خضوع ،  خضوعي تمام ،   به ساعت پنج عصر

به روز واقعه

نهيب بانگ جرس  از بام  آسمان فرو افتاد  ،

 و چشمي به مويه تر شد :

.

.

.

زنجيرهاي فرزانگي

هر روز

           سنگين تر .

 آرزو در پي آرزو  فسرد ؛

                                       خستگي بر خستگي  آوار شد .

                                       -  نهيب بانگ جرس  از بام  آسمان فرو افتاد -

ماه ،

ماه  بي سروپا

                     - لاابالي -

پهناي آسمانش را

از گوشه ايي  به گوشه ايي

بيهوده  گز كرد

                   و در نجواي  ستاره گان چشم چران

گل از گل خيال تو

                       هر شب شكفت .

                                              -  نهيب بانگ جرس  از بام  آسمان فرو افتاد -

 از شش در فرو بسته   سوداها

مصيبت تكرار هاي مكرر

سرزده وارد شد

و پرتاب از نابختياري به نابختياري

تقدير مقدرمان گشت .

                                    - نهيب   بانگ جرس  از بام  آسمان فرو افتاد -

 در  گير و دار زرين زنجيرهاي فرزانگي

پاي لنگ رفتنمان

هر روز سنگين تر  ،

و بيداري به نيمه راه

آوخ !

نه روزني به  اميد

كه دريچه اي گشوده به حسرت بود.

                                           -  نهيب   بانگ جرس  از بام  آسمان فرو افتاد  -

.

.

.

 آه !

 چه نزديك بودي ،

                       چه دور

چه مهربان ،

                    چه سخت .

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید اما هیچگاه کوری را بخاطر آرامش تحمل نکن. (ع.ش)

***

چقدر این جمله عاصی است .

گوش مي كنم ؛

پرنده ايي به شاخه ايي كه دور دست هاست

                                                       نشسته است .

نگاه مي كنم ؛

ابرها چه ساكت اند.

لحظه ، لحظه سرودن است .

                با تو بودن است .

جاي خالي ات چه بي نهايتي است !

                         چه غربتي است !

                ***

جاي خالي ات كنار آن درخت ،

                       پاي بوته ها ،

                      روي بركه هاي ناگهان چشم هام

 با دهان بسته داد مي زند .

                                    - در سكوت هاي خسته ام-

                                    -  در خروش ناگزير موج ها -

                  ***

جاي خالي ات چه بي نهايتي است !

                         چه غربتي است !

                                       جاي خالي ات ، چه خالي است !

                                                                                      1 /اسفند/87

                                                                                          بندر انزلي

پيچ و خم جاده ها   ...

شيشه هاي بخار گرفته   ...

كافه هاي غبار آلود بين راهي .

٭٭٭

وقتي كه هيچ چيز را سر ياري نيست ؛

          و هيچ كس را زبان دلداري .

           ياد تو روشن است .

           ياد تو روشن است .

٭٭٭

خب . حالا گزينه ها .  ارسال ؟؟؟!!!

شماره خودش را زد و ... تاييد . نواري روشن و چند لحظه بعد صداي دو بوق كوتاه .     

نمايش :

وقتي كه هيچ چيز را سر ياري نيست ؛

.

.

.

خواندنش كه تمام شد  سرش را به پشتي صندلي اش تكيه داد و از پشت شيشه هاي بخار گرفته اتوبوس به  روشنايي شهري در سياهي يكدست بيابان خيره شد و چند بار آهسته زير لب تكرار كرد :

روشن است . روشن است ...