اگر بر پله زندگي

به خوشي

نفسي تازه كرده بودم

پا گذاشتن بر پله مرگ را

اينقدر

اين پا و آن پا نمي كردم .

 اگر

 در كار  ِ  زار ِ   روزگار

 خستگي

ناي  بودنم را نبريده بود

استخوانها،

در پاي رفتنم

چنين تير نمي كشيدند.

اگر آن اتفاق دوباره مي افتاد

ديگر

در كوچه هاي شهر زباله

پي تكه دندان گيرش

نمي گشتم.

.

.

.

آه

اگر هاي بيشمار .

مجال زيستن؛

به گريز از تازيانه ايي به تازيانه ايي،

پرواز از سقوطي به سقوطي ،

وسياه مشق ِ  رژه  از نكبتي به نكبتي،

بدين سان گذشت

و قصه ما

در قار قار كلاغي

- به خانه نرسيده -

به سر رسيد .

نگاه می کنی

                 - لحظه ای -

تمام حکمت جهان

در جنون من

                خلاصه می شود .

                                          نگاه کن !

                                          نگاه کن !

--------------------------------------------------------------------------

می دانم در این روزگار از درختان سرودن جنایتی است ولی ... 

تقديم به علي اسدالهي ها  و رنج هايشان (وبلاگ بيراهه)

وقتي

شكمم سير است ، بدنم سالم

چگونه از تو بنويسم؟

وقتي

هر زنگ گوشي

آينه دل را

باخبر واقعه ايي

سياه پوش نمي كند

چگونه از تو بنويسم؟

چگونه از تو بگويم

وقتي هنوز

بغض

راه زن  فرياد نيست

و زبان سرخ

هنوز

سر سبز را

به باد نداده است ؟

دركم كن

نمي توانم .

من

تا آسمان  ندايت

- كه در آن خدا بزرگ است -

چندين  سال نوري شجاعت

فاصله دارم .