راهي نشانم بده .

به پير .

به پيغمبر .

راهي كه اينبار

به بيراه بگذرد.

راهي كه مثل هميشه

مثل همه راه هاي ديگر

كه به رم ختم مي شوند

به رم ختم نشود .

راهي كه هيچ گاه

نه به رم

نه به هيچ جهنم ديگري

ختم نشود.

من در همهمه  ختم راه ها

 دل تنگ مي شوم .

×××

راهي نشانم بده

 راهي كه "مرا"

كه يكه و تنها

سر به بيابان نهاده است

يك نفس به "من" باز گرداند

و اطراق شبانه اش، فقط و تنها فقط

درنگ  روشناي حقيقت

در       سياهكاري چشمان تو  باشد

×××

 خسته ام

 ديگر پاك خسته ام

از رفتن اينهمه راه هاي سر به راه

                   راه هاي سر به زير

كه در غوغای  پيچ هاي خطرناك

يا هشدارهاي سقوط

يا جاده هايي كه مدام باريك مي شوند

                                               از خود گریخته اند .

و ترس گم شدن

در امتداد اضطراب هاي موذي اشان

ديري است

در  زخم هاي مزمن  روحم

لانه كرده است .

×××

خسته ام

بخدا پاك  خسته ام

به پير ؛

به پيغمبر؛

به سرخي صورتم منگر

نزديك تر بيا

نزديكتر

شاید  هجاي نفسهاي  تو

معني  گرگرفته سيلي را

از خاطره سوزان صورت سرخم

                            - يكبار براي هميشه-

بر چيند.

×××

 به پير ؛

 به پيغمبر؛

راهي نشانم بده .

 و دستانت را همچون خاطره ايي سوزان ...(فروغ)