برايت نوشته بودم بهتر است تا چند وقت ديگر شعر نگويي. بهتر است بيشتر بخواني و بگذاري همه آنچه را مي بيني و تجربه مي كني در درونت رسوب كند .

اگر دوست داري هر چند وقت يك بار شعرهايت را برايم بنويسي و من به به و چه چه كنم ؛ حرفي نيست . اما آيا اين راضي ات مي كند ؟ فكر مي كني اگر يك مهر قبول پايين شعرهايت بزنم ؛ كافي است ؟ فكر مي كني شعر برگه امتحاني است ؟ و من بايد معلم مهرباني باشم كه غلط هايت را نديده مي گيرد و با ارفاق پايين ورقه ات يك بيست بزرگ مي گذارد ؟! با ماه و ستاره و كارت هزار آفرين ؟!

آيا واقعا اين همان چيزي است كه مي خواهي ؟! باشد حرفي نيست . من  مهربان مي شوم و تو بزرگترين شاعر ! همين كافي است ؟! 

از كتاب درياي عزيز

نوشته آتوسا صالحي